Terapia manualna

Chiropraktyka (terapia manualna) jest stuletnią metodą leczenia, która powstała w Stanach Zjednoczonych jako alternatywa dla niejednokrotnie okrutnych praktyk medycznych końca XX wieku. Podstawą chiropraktyki jest przekonanie, że organizm człowieka ma wrodzoną zdolność samoleczenia. Warunkiem są impulsy nerwowe swobodnie przepływające między mózgiem a resztą ciała. Zabiegi manualne przeprowadzone na kręgosłupie to podstawowa metoda chiropraktyki, mająca na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego. Chiropraktycy są trzecią pod względem liczby terapeutów grupą, zapewniającą opiekę medyczną w Stanach Zjednoczonych, po lekarzach medycyny konwencjonalnej i dentystach.
Chiropraktyka powstała w roku 1895, gdy Daniel David Palmer, odnoszący sukcesy uzdrowiciel samouk z Davenport w stanie Iowa, przyjął w swym gabinecie dozorcę budynku, w którym znajdował się jego gabinet. Człowiek ten od 17 lat był głuchy, a przyczyną upośledzenia było uszkodzenie powstałe wskutek nadmiernego wysiłku. Palmer, który zajmował się leczeniem kręgosłupa, znał fizjologię, anatomię, leczenie z zastosowaniem pola magnetycznego oraz leczył dotykiem dłoni. Zbadał pacjenta i znalazł wystający, bolesny, przemieszczony kręg w górnym odcinku kręgosłupa. Jak się później okazało w tym miejscu mężczyzna doznał kontuzji tuż przed utratą słuchu. Uzdrowiciel gwałtownym pchnięciem nastawił kręg i pacjent odzyskał słuch. Poprzez prawidłowe ustawienie kręgu odciążył odpowiedzialny nerw.
Palmer nazwał swą nową metodę chiropraktyką, co oznaczało “ wykonane dłonią”, od greckich słów cheir ( dłoń) i praxis ( ćwiczenie.) W roku 1897 założył szkołę, by tam uczyć nowego kierunku.
Obecnie chiropraktyka jest powszechnie uznana za właściwą terapię w leczeniu bólu. Miał największe osiągnięcia w leczeniu schorzeń o podłożu neurologiczno – mięśniowo – szkiletowym, które stanowią ponad 90% przypadków.

Opracowano na podstawie: "Poradnik medycyny alternatywnej", Kenneth R. Pelletier